
| Un gòzzal d'aqua Tótt' al vólti che da la Pènna a vagh a Santarcànzal sla curira, éulta Petraghéuda u i è una staziòun abandunèda da zinquènt'an senza piò al rudài davènti indò ch'e' pasèva e' treno a scartamént ridótt ch'l'avnéva sò da Rémin sla pózza de pèss e pu e' turnèva sl'udòur dla móffa di furmai. Ènca e' mi ba l'andéva sò e zò par la muntagna próima se caval e dop s'un camiòun ch'e' saltèva lòngh a la strèda pina ad béusi; però s'e' féva la naiva e' muntèva se trenóin e da chèsa nòsta Friz u i curéva incòuntra. Mo piò di tótt da la curira a guèrd e' gabinòt dri la staziòun cuért da una vóida americhèna indò che i viazadéur i s ferméva a fè un gòzzal d'aqua. I racòunta che un dopmezdè l'è smòunt un òm nir comè e' carbòun e l'à dmand me chepstaziòun un sgònd ad témp ch'l'eva bsògn da fè qualcósa alà [dróinta. Dop u s'è savéu ch'l'era e' poeta Pound ch'l'era stè a Santa Maria d'Antóigh una matóina intira tla cisa a guardè la stètua ad Luca da la Robbia, da par léu. |
Un goccio d'acqua Tutte le volte che da Pennabilli vado a Santarcangelo in corriera, dopo Pietracuta c'è una stazione abbandonata da cinquant'anni senza più le rotaie davanti dove passava il treno a scartamento ridotto che veniva su da Rimini con il puzzo del pesce e poi tornava con l'odore della muffa dei formaggi. Anche mio padre andava su e giù per la montagna prima col cavallo e dopo col camion che saltava lungo la strada piena di buche; però se nevicava allora prendeva il trenino e da casa nostra Friz gli correva incontro. Ma piu di tutto dalla corriera guardavo il gabinotto vicino alla stazione coperto da una vite americana dove i viaggiatori si fermavano a fare un goccio d'acqua. Raccontano che un pomeriggio è sceso un uomo nero come carbone e ha domandato al capostazione un secondo di tempo che aveva bisogno di far qualcosa là [dentro. Poi si è saputo che era il poeta Pound che era stato a Santa Maria d'Antico una mattina intera nella chiesa a guardare la statua di Luca della Robbia, da solo. |
|
L'èlbar d'aqua S'e' va un'instèda chèlda ch'la póiga al fòi a testa d'inzò, e' Marèccia l'è un èlbar d'aqua si rèm ch'i sguélla tra la sasèra. U n'éva tórt e' poeta se da d'in èlt u i pareva che dróinta la vala u i fóss agli òsi biènchi d'animèli mórt. |
L'albero dell'acqua Se va un'estate calda che piega le foglie a testa in giù, il Marecchia è un albero d'acqua coi rami che scivolano tra la sassaia. Non aveva torto il poeta se gli pareva che dentro la valle ci fossero gli ossi bianchi d'animali morti. |
Pagine tratte da: Tonino Guerra, L'albero dell'acqua, Libri Scheiwiller, Milano, 1992 (A cura di Luca Cesari). | |